# Mijn reis langs onze wijnboeren in Portugal

Mijn reis langs onze wijnboeren in Portugal

-februari 2017-

Acht geweldige dagen in Portugal

De eerste dag in Porto lekker voor mezelf. Beetje acclimatiseren, heerlijk wandelen door deze bijzondere stad.

Terrasje met ‘café e Aguardente Velha’. Het bekende kopje koffie bekend als ‘bica’ bestel je niet in deze regionen. Deze is behouden voor Lissabon en zuidelijker. Na een goede lunch met geroosterde kip en lekkere rode wijn terug naar hotel voor een goede nachtrust.

 

De volgende dag komt Miguel (eigenaar van Quinta de Carapeços) mij halen en is stipt op tijd :-), iets wat ik niet gewoon ben van de Portugezen. Ik met mijn huurauto achter hem aan op weg naar Amarante, waar we eerst zouden lunchen. Miguel blijkt de Portugese Max Verstappen te zijn en scheurt met 150 km/uur naar onze lunchtent vlak bij de Quinta.

We zouden geit (cabrito) eten en wij wilden daar rode Vinho Verde bij drinken. Deze was niet meer voorradig in het bevriende restaurant, dus reed Miguel even naar de Quinta om een rode te halen. Hij was snel weer terug ;-).

Vervolgens nam hij me op sleeptouw door de wijngaarden die eigenlijk nog aan het ‘slapen’ zijn in dit seizoen. In de Adega Jorge Sousa, de wijnmaker ontmoet. Heerlijke vent die prachtige natuurlijke Vinho Verdes maakt. Een paar wijnen uit de vaten geproefd die bijna klaar zijn, altijd een mooi moment. En uiteraard de nieuw gebottelde wijnen doorgenomen.

Vervolgens een heerlijk diner. Maronese rundvlees, een prachtige rundersoort die vrij rondloopt in Portugal en een pure afstammeling van de oeros is. Goddelijk! Afscheid genomen van Miguel en de nacht alleen op de Quinta doorgebracht. Volgende dag ontbijten met de buren, zo gaat dat.

 

Dinsdag onderweg naar Vila Real waar ik een afspraak met Alexandre heb. Deze boer heeft een kudde Maronese koeien en wilde varkens. Wellicht interessant om naar Nederland te halen. Heerlijke proeverij van al dat lekkers. Goddelijke 30-jaar-oude Port erbij voor de open haard. Want het was best koud en nat die dag.

 

Woensdag een schitterende autorit door de Douro richting Meda om José te ontmoeten, de wijnmaker van Quinta Vale de Aldeia. Eerst een goddelijke lunch met bijbehorende wijnen in het Spa-hotel van de Quinta. Daarna naar de Adega om het een en ander te proeven uit vaten en reeds gebotteld. Ook nog een bijzondere 4-weel-cross door de wijngaarden gedaan met José. Hij stond erop dat ik in het hotel nog wat massages onderging: kan vervelender… ‘s Avonds een heerlijk diner met de eigenaren en José (wat een lieve mensen allemaal).

 

De dag hierna op naar Aveiro langs de kust tussen Lissabon en Porto. Het is prachtig weer en ik heb vrijdag pas de volgende afspraak in Anadia. Dus even een duik en een beetje bijbruinen. Helaas te weinig golven voor een surfsessie. Nog een beetje door de stad struinen en een goddelijke bife Portuguesa met rijk rood als diner.

 

De volgende dag richting Anadia in het achterland van Aveiro (Bairrada) om de grote Luís Pato en zijn dochter Maria João te ontmoeten. Luís Pato is misschien wel een van de meest innovatieve wijnmakers ter wereld en heeft als enige in Portugal een gecertificeerde wijngaard met de Secialinho druif. Is altijd aan het experimenteren en maakt de mooiste natuurlijke wijnen. Vanaf eind maart: ook zijn wijnen bij ons te krijgen! Vervolgens nog een mooie proeverij met Maria uit de fles en uit de houten fusten. Vast de potentie proeven.

Als afsluiting een goddelijke lunch met Maria: Leitäo (speenvarken), een bijzondere specialiteit uit de streek. Nog een heerlijk tochtje met de elektrische auto door de kleine verspreide wijngaarden.

 

Dezelfde dag richting Nazaré gereden. Deze plek waar de Amerikaanse big wave surfer Garett McNamara woont is beroemd geworden doordat Garett daar de hoogste golf ter wereld heeft gereden. Een spookachtige maar prachtige plek. Helaas niets van indrukwekkende golven gezien want die waren er eenvoudigweg niet.

 

Kamer geregeld met uitzicht op zee, een goeie nachtrust en op naar Alcaçar do Sal, een stadje vlakbij de Quinta die ik die middag zou bezoeken. Het wordt steeds warmer en ik kan de behoefte niet weerstaan om nog even naar de kust te rijden in de hoop nog een surfje te doen. Aangekomen bij Praia Comporta waar ik nog nooit geweest was. Een van de noordelijkste stranden van de Alentejo: er stonden prachtige golfjes, maar helaas geen plank te huren en ik had die van mij thuis gelaten. Dan maar lekker wandelen een beetje liggen en een duik. Weer terug naar Alcaçar do Sal voor een lunch met ameijoas en perceves (steenmosselen, een delicatesse).

 

En op naar Torrão, een afgelegen dorpje waar de Quinta van Herdade do Portocarro zich bevindt. Wijnmaker José da Mota Capitão is een geweldige vent die heel natuurlijke wijnen met een eigen idee en stijl maakt. Geweldige nieuwe jaargangen geproefd. Ik was vooral erg onder de indruk van de witte, gemaakt van Secial. Hiervan zijn slechts 800 flessen gebotteld en zal vanaf eind maart ook bij ons verkrijgbaar zijn. Na het proeven nog door de wijngaarden getuft en mooie gesprekken gehad. Daarna weer richting Alcaçar do Sal voor een diner met de restanten wit en rosé die we op de Quinta geproefd hadden. Fijn dat zoiets gewoon kan in Portugal.

 

Nu nog twee vrije dagen voor de boeg. Eerst zondag naar Lissabon. Auto in de parkeergarage en het mooie Lissabon nog even tot me nemen. Binnen 2 uur zat ik weer in de auto. Gek werd ik daar van de toeristische drukte en alle hosselaars die zich afvroegen of ik nog behoefte had aan wiet, coke etc. Heel vervelend. De rust op de afgelegen plekken in de Douro en Alentejo had me blijkbaar te pakken.

 

Op naar Guincho, een strand bij Lissabon. Het werd donker dus eerst slaapplek geregeld. Voor het eerst iets minder gegeten, pato (eend) deze was nogal zompig, de dikke rode wijn maakte een hoop goed. Wakker geworden op maandag en vanavond weer naar huis. Ben kostelijk aan het genieten maar begin de familie toch wel te missen…

 

Nog even naar Cascaís: vroeger een mondaine badplaats, nu vooral vergane glorie. Nog een half dagje strand met fantastische lunch met carapau (horsmakreel) en het laatste restje van de proeflessen van Herdade do Portocarro die ik koud had laten leggen in het restaurant. Wat een service! Nog wat stiefelen door het stadje, koffie en een borrel en op naar Lissabon AirPort. Wat een prachtig land is het toch, te mooi. Wat een heerlijke pure keuken, wat een lieve mensen. En nog aangenaam geprijsd. Al valt dat voor veel Portugezen tegen met een minimum loon van 500 euro per maand en vrijwel dezelfde huurprijzen, energienota’s en benzineprijzen als in Nederland.

© 2017 - 2021 MariaGomes.nl | Bijzondere wijnen en de lekkerste vis uit blik, uit Portugal | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel